خانه / مطالب / ناصر تقوایی کارگردان سریال معروف تلویزیونی دایی جان ناپلئون

ناصر تقوایی کارگردان سریال معروف تلویزیونی دایی جان ناپلئون

ناصر تقوایی کارگردان سریال معروف تلویزیونی دایی جان ناپلئون

ناصر تقوایی

ناصر تقوایی (متولد ۱۳۲۰ در آبادان) فیلم‌ساز، عکّاس و نویسندهٔ ایرانی است.

تقوایی با فیلم‌سازان دیگری مانند بهرام بیضایی و امیر نادری از پیشگامان

جنبشی در سینمای ایران به‌شمار می‌رود که

برخی مورّخان سپس‌تر او را «موج نوی سینمای ایران» نامیدند.

تقوایی قبل از شروع کار در سینما، جذب تلویزیون شد و با ساخت سریال

تلویزیونی مورد توجه قرار گرفت. وی کارگردان سریال معروف تلویزیونی

دایی جان ناپلئون و همچنین برنده جایزه پلنگ برنزی

جشنواره فیلم لوکارنو برای فیلم ناخدا خورشید در سال ۱۹۸۸ می‌باشد.

پدرش، علی، کارمند اداره گمرک بود و به همین رو او ناگزیر بود تا همراه

پدر به نواحی مرزی جنوب بندرعباس سفر کند.

از همان سال‌های نوجوانی به سینما و ادبیات علاقه‌مند شد.

وی دانش‌آموخته دبیرستان رازی آبادان است. او همچنین پسرخاله سیروس مقدم(کارگردان) می باشد.

در کارنامه فیلمسازی تقوایی ۶ فیلم بلند و یک اپیزود از فیلم بلند

(اپیزود «کشتی یونانی» از مجموعه «قصه‌های کیش» – ۱۳۷۷) دیده می‌شود

که سه تای آن را قبل از انقلاب و سه تا را پس از انقلاب ساخته‌است.

تقوایی یک سریال مشهور هم ساخته که مردم او را بیشتر با

این مجموعه می‌شناسند. دایی جان ناپلئون نوشته ایرج پزشکزاد،

از سریال‌های ماندگار تلویزیون ایران است. اما پیش از همه اینها تقوایی مستندساز بوده.

«تاکسی‌متر» که در سال ۱۳۴۶ برای تلویزیون ساخته شد، نخستین فعالیت

او در عرصه فیلمسازی محسوب می‌شود. مستندهایی چون «مشهد قالی»،

«فروغ فرخزاد»، «اربعین» و «باد جن» مهم‌ترین مستندهای تقوایی‌اند.

او پس از انقلاب نیز مستند «تمرین آخر» (۱۳۸۳) را با موضوع تعزیه ساخت.

تقوایی فیلم کوتاه تحسین‌شده «رهایی» (۱۳۵۰) را هم در کارنامه دارد.

این فیلم در شانزده جشنواره مهم جهانی جایزه گرفت، از جمله شیر طلای ونیز،

بهترین فیلم سانفرانسیسکو و جیفونی … تقوایی در سال ۱۳۴۴،

در سال قبل از آنکه خودش پشت دوربین یک فیلم کوتاه مستند بایستد،

جزو کارکنان فنی فیلم معروف خشت و آیینه

ساخته ابراهیم گلستان بود و زیر و بم فیلمسازی را همان‌جا آموخت.

ناصر تقوایی کارگردان سریال معروف تلویزیونی دایی جان ناپلئون

ناصر تقوایی از معدود سینماگران ایرانی است که ادبیات را خوب می‌شناسد و به قول خودش عاشق ادبیات است. او یک مجموعه داستان هم منتشر کرده که توقیف شد با نام «تابستان همان سال» که مشتمل بر هشت داستان به هم پیوسته‌است. این مجموعه داستان از جمله آثار شاخص ادبیات معاصر است. مدتی هم سردبیر مجله ادبی هنر و ادبیات جنوب بود. شاید همین نکته باعث شده تقوایی در آثارش، بیشتر از همه سینماگران ایرانی به اقتباس ادبی توجه نشان دهد.

«آرامش در حضور دیگران» (۱۳۴۹) براساس نوشته غلامحسین ساعدی، داستان یک سرهنگ بازنشسته و روابط او با دخترانش را روایت می‌کند که البته توقیف هم شد. در این فیلم شاعران سرشناسی چون محمدعلی سپانلو و منوچهر آتشی در نقش خودشان بازی کردند. این فیلم برندهٔ جایزهٔ شیر نقرهٔ ونیز شد.

«صادق کرده» (۱۳۵۱) نوشته خود تقوایی بود که سعید راد، محمدعلی کشاورز و عزت‌الله انتظامی در آن بازی می‌کردند. این تنها فیلمی است که تقوایی در آن از فلاش‌بک استفاده کرده که اتفاقاً فرم مورد علاقه‌اش هم نیست.

«نفرین» (۱۳۵۲) نوشته تقوایی براساس داستان نه چندان برجسته «باتلاق» نوشته میکا والتاری ساخته شد. بهروز وثوقی، جمشید مشایخی و فخری خوروش در فیلم بازی کردند و فیلم گرچه با اقبال عمومی مواجه نشد اما فیلم مورد علاقه تقوایی و منتقدان است.
«ناخدا خورشید» (۱۳۶۵) که اقتباسی از «داشتن و نداشتن» ارنست همینگوی است به گمان بسیاری برترین اقتباس سینمایی سینمای ایران محسوب می‌شود و بی‌تردید تسلط شگرف تقوایی بر ادبیات و البته اقتباس، کارگردانی استادانه در کنار بازی‌های درخشان از امتیازات فیلم به حساب می‌آید. این فیلم جایزه یوزپلنگ برنز جشنواره مهم لوکارنو را هم گرفت.
«ای ایران» (۱۳۶۸) نوشته تقوایی با درونمایه هویت ملی و با بازی اکبر عبدی، حسین سرشار و غلامحسین نقشینه، موسیقی ناصر چشم‌آذر و فیلمبرداری محمود کلاری در لوکیشن ماسوله ساخته شد. فیلم به دلایلی از بخش مسابقه جشنواره فجر کنار گذاشته شد.

«کاغذ بی‌خط» (۱۳۸۰) نوشته تقوایی و مینو فرشچی آخرین فیلم تقوایی تا به امروز است. گرچه فیلم به گمان برخی، قوت فیلم‌های دیگر تقوایی را ندارد ولی همچنان استادانه و دقیق کارگردانی شده. آنچه تقوایی را به عنوان یک استثنا در سینما مطرح می‌کند تنها کیفیت بالای آثارش نیست، بلکه انبوه کارهای ناتمامی است که در کارنامه دارد. مطمئناً مقصر تمام این «ناتمام‌ها» کمال‌گرایی و تیزبینی اجتماعی تقوایی نیست و در برخی از موارد شرایط و وقایع مختلف حکومتی نیز سهیم بوده‌اند.

 

 

بازدیدها: ۷۷

درباره‌ی tvnostalgia

tvnostalgia

همچنین ببینید

روبرتو روسلینی کارگردان مشهور از پایه‌گذاران نئورالیسم سینمای ایتالیا

روبرتو روسلینی کارگردان مشهور از پایه‌گذاران نئورالیسم سینمای ایتالیا

روبرتو روسلینی کارگردان مشهور از پایه‌گذاران نئورالیسم سینمای ایتالیا - روبرتو روسلینی در خانواده‌ای بورژواز در شهر رم زاده شد. پدرش آنجیولو جوزپه Angiolo Giuseppe که پپی نو Peppino خوانده می‌شد(معمار بود که نخستین تالار سینما را در شهر رم ساخت. مادرش الترا Elettra به گفته روسلینی «زنی بود خانه‌دار، با چشم‌هایی بسیار نزدیک بین، خیلی کم‌روی، و بس خنده آور...

هنوز دیدگاهی منتشر نشده است